Jeśli zapomnę o Nich, Ty, Boże na Niebie zapomnij o mnie…” – te słowa Adama Mickiewicza wyryte na Krzyżu Pamięci w Podbrzeziu przypominają nam o długu wdzięczności, jaki nosimy w sercach.
Światło znicza gaśnie, czas płynie bezkarnie,
liść dębu spoczął na zimnym granicie.
Choć listopadowa pamięć lśni cmentarnie,
to z tej pamięci wyrasta wciąż życie.
Autor znany
lecz zamaskowany…
W tych wyjątkowych dniach listopadowej zadumy wielopokoleniowa Wspólnota Lokalna Podbrzezie-Glinciszki, wraz z przedstawicielami Ambasady RP w Wilnie, zjednoczyła się w modlitwie i pamięci.
Przed Krzyżem Pamięci represjonowanych mieszkańców Parafii i Gminy Podbrzezie – tych, którzy zostali zesłani w śniegi Syberii, stepy Kazachstanu, więzień i tak licznych łagrów – zapłonęły biało-czerwone znicze i spoczęły symboliczne wiązanki kwiatów.
Fundacja składa serdeczne podziękowania wszystkim za obecność oraz za tak piękny i znaczący gest pamięci. Dbanie o naszą historię i przekazywanie jej młodszym pokoleniom to nasz wspólny obowiązek i duma.
Pamięć żyje w nas!
